Bir tarafta bir İrlandalı, iki İtalyan ve üç Artantinli tarafından kurulan Boca Junniors, diğer tarafta ise Artanjin’de ki İngiliz kolonisinin 2 takımı olan Santa Rosa ve Rosales’in birleşmesinden oluşan River Plate.

Boca Junniors’un renklerini seçmesi biraz komik. Kulüp kurulduktan sonra kurucular kendi aralarında renkler konusunda anlaşamıyorlar. Aralarından biri “limana ilk gelen geminin renklerini kulübün renkleri yapalım” fikrini ortaya atıyor ve bu fikir kabul ediliyor. Limana ilk yanaşan gemi İsveç bandralı olunca Boca Junniors’un renkleri belirlemiş oluyor: Sarı-Lacivert. River Plate’yi oluşturan iki takımın da rengi beyazdı. Bu iki takım kendi aralarında maç yaparken karışıklık olmaması için bir tanesi formasına diagonal kırmızı bant koyardı. Böylece iki külüp birleştiğinde de River Plate’nin renkleri belli oldu: Kırmızı-Beyaz.

1905 yılında kurulan bu iki takım aynı zamanda da ezeli rekabeti kurmuş oldular. Bu ezeli rekabet yıllar geçtikçe Arjantin topraklarını aşıp kendilerini dünyaya kabul ettirdi. Ve şu an dünyanın en büyük rekabetleri sıralamasında ilk 3′teler.

Futbol aşığı insanlarla dolu olan Arjantin’de nüfusun yüzde 80′i bu iki takımı tutar. Boca – River derbisi yaklaştığı zaman yavaş yavaş hayat durmaya başlar. Gazeteler bir hafta önceden bu maçı yazmaya başlarlar. Maç günü yaklaştığın da ise sırf 10 sayfalarını bu maça ayırırlar. Şehir duvarlarında “Super Clasico geliyor” posterleri yer alır. Maç saatinde ise Arjantin’de hayat durmuş olur.

Her ezeli rekabette olduğu gibi Boca-River rekabetini de sosyal sınıf mücadelesi tetiklemiştir. River Plate’yi “zengiler”, Boca Junniors’u “fakirler” destekler. Bu iki takım arasındaki sınıf farkını “los millionarios” lakabı anlatır. River’liler için futbol “sanat”, Boca’lılar için futbol “güç savaşıdır”.

Bu ezeli rekabette de her iki takım taraftarları da birbirlerine lakaplar takmışlardır. Boca Junniors’lular River Plate’lilere korkarklık manasında “tavuk” -gallinas- lakabını, River’liler ise Boca’lılarakulübün nehir kenarında kurulduğunu ima etmek amacıyla “leş kokan” -bosteros- lakabını takmışlardır.

Bu iki takım taraftarları birbirlerinden arkadaşlık yapmayacak kadar nefret ederler. Bir Boca’lı taraftar bir demecinde “River’li bir arkadaşım olacağına hiç arkadaşım olmasın” demiştir. Bu demeç aralarındaki nefreti fazlasıyla anlatıyor.

Boca Junniors – River Plate rekabeti bir anlamda da Nike-Adidas rekabetidir. Boca’lı taraftarlara göre River Plate’nin sponsoru olan Adidas’ın ürünlerini kullanmak kulübe yapılan bir ihanettir. “Gerçek Boca’lı asla Adidas ürünü kullanmaz” prensibini benimsemişlerdir.

Boca’lılar için Diego Armando Maradona övünç kaynağıdır. La Bombenera’nın girişinde “Boca es mi religion, Maradona es mi dios, La Bombenera es mi iglesia” -Boca dinim, Maradona tanrım, Bombenera kilisem- yazmaktadır. River Plate’liler ise Maradona’yı hep geçmişinde sorunları olan biri olarak görmüşlerdir. River’liler ayriyetten kendilerini sahada hep kazanmayı arzulayan, hücum futbolu oynamak isteyen bir takım olarak;  Boca’yı ise sahada hep kavgacı olarak görmüşlerdir.

Boca – River derbilerinde taraftarlar her zaman “ben”i değil “biz”i düşünürler, ona göre hareket ederler. İki takımın taraftarları asla aynı anda şov yapmazlar. Bir takım şovunu maç başında yaptıysa diğer takım şovunu ikinci yarı başında yapar.

Super Clasico tarihinde malsesef kanlı olaylara da rastlanmaktadır. 1968 yılında Boca’lı taraftarların ellerindeki kağıt parçalarını tutuşturarak River’li taraftarların üstlerine atmasıyla başlayan panikte 74 River’li taraftar hayatını kaybetmiştir. 1994 yılında oynanan maç 2-0 River üstünlüğüyle bitmiştir. Maçtan sonra Boca’lı taraftarlar River’li 2 taraftarı öldürmüşlerdir ve maçtan 4 gün sonra Buenos Aires şehri duvarlarına River Plate:2 Boca Junniors:2 yazmışlardır. Bu olay aralarındaki rekabetin sadece 90 dk. olmadığını göstermektedir.

River Plate – Boca Junniors maçları senede 2 kez olmak üzere muhteşem maçlar yaşanmaktadır. Tüm zamanların en güzel Super Clasico’sunda River Plate 4-2 yenilirken 5-4′lük sonuçla sahadan galip ayrılmıştır. Bir başka unutulmayacak maç ise Boca’nın 3-0 önde olduğu maçta River’in geriden gelerek maçı 3-3 bitirmesidir.

River’in yanısıra Boca’nın da böyle başarıları vardır. Carlos Combon Boca’nın 5-2 kazandığı maçta 4 gol atmıştır. 1982 yılında Boca’nın 5-1 kazandığı maç Super Clasico’larda deplasmanda kazananın en çok gol attığı maçtır.

Bu ezeli rekabette şampiyonluk olarak River Plate üstün görünse de uluslararası kupalarda Boca Junniors’un üstünlüğü vardır. River, Arjantin ligini 33 kez kazanmış, kupa Libertadores’i 2 kez, Güney Amerika süper kupasını ve Fifa dünya kulüpler kupasını 1′er kez kazanmıştır. Boca, Artantin ligini 23 kez kazanmış, kupa Libertadores’i 6 kez, Fifa dünya kulüpler kupasını 3 kez kazanmıştır.

Her iki takım da kendisinin daha iyi olduğunu iddia etmektedir. Bu iddia rekabeti daha da kızıştırmakta ve çok daha zevkli maçlar yaşatmaktadır.

Bol Super Clasico’lu yıllara…

SDanışmaz

Hafta sonu oynanacak Trabzonspor-Galatasaray maçı öncesi, başlıkta belirttiğim şeyi uygulayasım geldi. Mevkii mevkii bir kıyaslama yaptım, diğer faktörleri de göz önünde bulundurdum. Ve bu çıkarımlarımı sizinle paylaşmak istedim.

Kaleden başlayalım. Bir tarafta dünyaca tanınmış Arjantinli Leo Franco… Diğer tarafta yeni yeni oynamaya başlayan Onur Kıvrak. Öyle bir giriş yaptım ki, sanırsınız Galatasaray’ın file bekçisi daha iyi… Hayır, kesinlikle öyle değil. Genç Onur kaleyi Sylva’dan bir kaptı, pir kaptı. 3. kaleci durumundan, Tolga’yı da ekarte edip, Trabzonspor’un as kalecisi oldu. Şenol Güneş ona güvendi, o da bu güveni boşa çıkarmadı. Performansıyla milli takıma da seçilen Onur’un Franco’dan daha iyi bir kaleci olduğu, taraflı tarafsız herkesin söylediği bir şey. Aman nazar değmesin.

Gelelim savunmaya… Sağ bekte iki tarafta da dengesiz isimler var; Ömer Aysan ve Sabri. İkisinin de devamlılığı yok, bazen çok iyiler bazen çok kötü. İki oyuncunun benzer özellikleri bununla sınırlı değil, sık atağa çıkıyorlar ama ortaları ve şutları genellikle isabetsiz oluyor. Sol bekte, geçen hafta pek iç açıcı oynamayan Ferhat’ın yerine bir hafta dinlenmiş Cale oynayacaktır Karadeniz Fırtınası’nda… Galatasaray’da ise sakatlığı geçen Hakan Balta, Rijkaard tarafından görev verilirse ilk 11’de başlayacak. Bana göre Turkcell Süper Lig’in en iyi iki sol beki kozlarını paylaşacak Pazar akşamı. Özellikleri de benzer olan bu iki futbolcudan Cale’nin karşısında Keita, Hakan’ın karşısında Serkan ya da Burak olacaktır. Cale’nin işi daha zor gözüküyor. Hakan’ın dezavantajı da maç eksiği… Stoperlere bakacak olursak, Lucas Neill faktörü Sarı-Kırmızılıları bir adım öne taşıyor. Yanında, Trabzonspor maçlarında genellikle coşan Servet oynayacaktır. Trabzonspor’da Giray’ın yeri garanti gözüküyor. Partnerinin kim olacağı ise büyük soru işareti. Şenol Güneş, hem Galatasaray’ı tanıması bakımından hem de tecrübeli olması dolayısıyla Song’a şans verebilir. Ama Egemen’in de bu tip maçlarda canını dişine takarak oynadığını da belirtmek gerek. Son kararı hoca verecek.

Tam bir orta saha cenneti olan Trabzonspor’da en çok merak edilen husus, Colman’ın oynayıp oynamayacağı… Son haftalarda isteksiz bir görüntü çizse de, bir pasıyla bile maçın kaderini değiştirebilen bir oyuncu Colman. Şenol Hoca geçen hafta kadroya almamıştı ama bu sefer tercihini Arjantinliden yana kullanabilir, Antep maçında kötü bir performans gösteren Sezer’i yedeğe çekerek. Geçen hafta puanı getiren golü kaydeden Alanzinho da oynayacaktır. Ben bu maçta Engin’in ya da Burak’ın yedek kalacağını düşünüyorum. Ya da her ikisi birden yedek kalıp Gabric de oynayabilir. Serkan ve son haftalarda formsuz olsa da Selçuk’un yeri garanti. Şenol Güneş’in bu maça 5 orta saha ile çıkmasını bekliyorum. Aynı şekilde, Rijkaard da 5’li orta saha ile çıkacaktır. Arda, Keita ve Elano ofansif, Mustafa Sarp, Ayhan, Barış ve Mehmet Topal’dan ikisi de defansif görevi üstlenecektir Sarı-Kırmızılılarda… Orta sahaların form durumuna bakarsak Galatasaray bir adım önde ama yetenek konusunda iki takım da eşit seviyede.

İki takım da tek forvet çıkacak gibi duruyor. Trabzonspor’da bu yüzde 90 Umut Bulut. İkinci yarının en çok gol atan oyuncularından olan Umut, Galatasaray maçında da takımın gole en yakın ismi… Teofilo’nun bu maçta da oynayacağını düşünmüyorum. Galatasaray’da ise Baros’un sahalara golle dönmesi, Çek oyuncu için moral kaynağı. Ama ciddi bir sakatlık geçirdi, forma yine Jo’nun olacaktır. Orta sahada dediğimizin tersi forvette karşımıza çıkıyor; form bakımından önde olan bu kez Trabzonspor ama yetenek olarak Galatasaraylıların ismi ön plana çıkıyor.

Şenol Güneş Trabzonspor’un belki de en büyük handikapı olacak. Derbi maçlardaki şanssızlığı, onu her geçen maç daha korkak oynatmaya itiyor. Bir de tansiyonu yüksek bu tip mücadelelerde, maç içinde değişiklik yapmakta yetersiz kalması başka bir sorun. Rijkaard ise Trabzonspor’a oynadığı 2 maçı da kazandı; üstelik bir tanesinde yedek sayılabilecek bir kadroyla çıkmışlardı.

Karşılaşmanın hakemine pek değinmek istemiyorum. Geçen seneki 2-2’lik maçı da yöneten Yunus Yıldırım, özellikle Baros’un golünden önce Alanzinho’ya yapılan faulü, gözünün önünde olmasına rağmen vermemiş ve maç sonunda Bordo-Mavililerin büyük tepkisini toplamıştı. Ayrıca Trabzonspor’un İBB ile oynadığı maçı da yönetmiş ve hakemler konusunda pek konuşmayan Şenol Güneş’in bile tepkisini çekmişti. MHK’nın maça bu hakemi atamasının nedenini maç sonunda göreceğiz sanırım(!)

Stad faktörü ise ev sahibi ekibin kanayan yarası… İki sezondur, hani deyim yerindeyse, deplasman tribününün sesi daha çok çıkıyor. Kale arkasındaki bir iki grup hariç, taraftarın geneli sadece takım kötü giderken bağırıyor, tabiî ki kötü yönde. Ama yine de orası Avni Aker ve maç Galatasaray maçı. Ne zaman ne olacağı belli olmaz.

Uzun lafın kısası, yukarıda saydığım kriterler göz önüne alındığında, maç beraberlik gibi duruyor. Kesin olan bir şey varsa, o da maçın tartışmalı pozisyonlarının çok olacağı ve mücadelenin üst düzey yaşanacağı…

Malachy

La Liga da 26. hafta geride kalırken zirve yarışında tarihteki en iyi çekişmelerden biri yaşanıyor. Barcelona  ve Real Madrid en yakın takipçilerine 18 puan fark yaparak zirvede yalnız kaldılar.

Son haftalarda Barcelona’da gözle görülür bir düşüş var. Son maçları oldukça kısır ve zor geçmeye başladı. Her maçında dönüm noktaları oluyor. Geçen hafta Valencia maçında Zigic’in son anlarda kaçırdığı gol akıllara zarar. Ondan önceki haftalarda maçın son anlarında gol yiyip tekrar maçı çevirmesi… Maçlar çok sıkıntılı geçiyor. Rakip savunmayı aşmakta çok zorlanıyorlar.

Tabi bunda beklenen performansı gösteremeyen İbrahimoviç ve geriden skor üreten oyuncunun çıkmaması en büyük etken. Orta sahada sürekli forma giyen Xavi, İniesta, Yaya Toure, Busquets dörtlüsünün sadece ve sadece 3 golü var. Durum böyle olunca takımın etkilenmesi çok doğal… Takım Messi’nin sihirli ayaklarına kalmış gibi her maç Messi her maç Messi. Koskoca sezonu Messiyle geçirdiler. Messi’nin de bu sezon sakalık, cezalı duruma düşme gibi sıkıntıları olmaması da Barcelona adına büyük şans gerçekten. Son haftalara girilirken Messi’nin ayaklarına zeval gelmesin diyelim o zaman.

Real Madrid’de değişen hiç bir şey yok gibi görünüyor. Sezon nasıl başladıysa öyle devam ediyor. Alcorcon ve her zaman ki tipik Lyon faciası lige etki yapmadı. Gelene 3 gidene 5 atıyorlar. Sürekli bol gollü galibiyet alıyorlar. Defans dörtlüsünde sürekli değişmeler yaşansa da maçları kazanmasını biliyorlar.

Real Madrid’in Barcalona’dan farkı geriden skor üreten oyuncuların çıkması. Higuain sürekli atıyor ama birde en az onun kadar atan Ronaldo’da skora çok katkı yaptı. Birde Ronaldo sakatlık yaşadı kırmızı kart sorunları yaşadı bu sezon. Kaka son haftalarda oyun olarak kötü olsa da  takıma 7 gollük katkıda bulundu.  Şöyle bir baktım da neredeyse bütün takımın golü var. İşte buda takımın fazla sıkıntı yaşaması ihtimalini büyük bir oranda ortan kaldırıyor.

Real Madrid – Barcelona maçına çok az kaldı. Hemen hemen herkes düğümün Barnabeu da çözüleceğini düşünüyor. O yüzden herkes bu maçı bekliyor. Neredeyse Şampiyonlar Ligi finalini gölgede bırakacak bir maç olacak. Şimdiden sabırsızlanıyorum.

Real Madrid finali kendi evinde oynanacak Şampiyonlar Liginden elense de  görünen o ki yine o finali oynayacak.

Gökhan KAN

Bu yazıyı yazarken aslında pek bir amaç gütmüyorum. Hani kim okur kim okumaz pek umursamazca yazıyorum. Ama birkaç şey yazasım var. Bursaspor’un çıkışı devam ediyor. Kimilerine göre şimdiden şampiyon oldular. Oynamadan kazandıkları 3 puanda eklenince liderlik koltuğundalar.

Ben daha önceden arkadaşlarıma şunu demiştim. Bursaspor sezon sonunda ilk 2’ye bile giremeyecek. Ben ermiş ya da kâhin değilim. Ama geçen sene Sivasspor’un yaptığının bir benzerini yapıyor Bursaspor.

Benim şampiyonluk adayım Beşiktaş. Hiç şaşırmam şampiyon olursalar. Çok derinden ve sessiz sedasız zirveye yürüyorlar. Süper ligde önemli olan seri galibiyetlerdir. Sen seri bir galibiyet dizisi yakalarsan zaten ligde kopar gidersin. Kaç kaç kazandığının hiç önemi yok, önemli olan kazanabildiğindir.

***

Formula 1 heyecanı başladı. Yazmasam olmaz. Schumi’yi destekleyen bir Ferrari’ciyim ben… Ama bu sene sanırım sadece Schumici olarak devam edeceğiz.

Yeni kurallar biraz olsun heyecanı azaltacak gibi gözüküyor. Ama keyifle izliyorum. Özellikle kalkış anındaki o heyecanı İngiltere premier ligi maçına değişmem.

***

Dediğim gibi yazasım vardı ve yazdım.

Ne mutlu bana…

Garrincha

Dünyadaki birçok kulübün stad isimleri eski efsane futbolcuların, takımıyla özdeşleşmiş başkanların, ülke için önemli kişilerin  ya da futbolda görev almış hayatını kaybetmiş insanların isimleridir. Bu stad isimlerini hep duyarız ama kim olduğunu neler yaptığını sorsak eminim birçok kişi bilemeyecektir. Bende bu konuya eğilmek istedim ve araştırdım. Bir bakalım hep adını duyduğumuz stad isimlerinin gerçek  sahiplerinin kim olduğuna ve neler yaptığına.

Bu isimlerin en başında İnter ve Milan kulüplerinin ortak stadı Giuseppe Meazza gelir. Milanlılar SanSiro desede İnter için Giuseppe Meazzadır. Giuseppe Meazza İnter’in efsane olmuş yıldız futbolcusudur. Yıldız futbolcu dünya futbolunda yıldız olarak adlandırılan ilk futbolculardan biridir. Serie A ulusal lig olmadan önce daha 18 yaşında oynadığı 29 maçta 38 gol atarak yıldız olacağını belli etmiştir. 1930’lu  yıllarda oynadığı 361 maçta 243 gole imzasını atmıştır. Takımdaki diğer futbolculara göre ona daha farklı davranılırmış. Birçok şeye izin verilirmiş. Bunların en en önemlisi maça 5 dakika kala gelmesi ve milli takımda sigara içmesine izin verilmesidir. Serie A daki ilk sezonunda 31 gol atarak bugün bile kırılamayan ilk sezon gol rekorunu kırmıştır. Üç şampiyonluk yaşamıştır ve üç kez de gol kralı olmuştur. İki dünya kupası sahibidir. Ayrıca kısa bilgi olsun futbolu bıraktıktan sonra teknik adam olarak bir dönem Beşiktaş’ta görev almıştır.

Fiorentina kulübünün stadının ismi Artemio Franchi’dir. Artemio Franchi 1966–76 ve 1978–80 yılları arasında İtalya Futbol Federasyonu, 1972-83 yılları arasında da UEFA başkanlığı yapmıştır. Ayrıca FIFA asbaşkanlığı görevinide yapmıştır. Franchi 1983 te Siena yakınlarında geçirdiği bir trafik kazasıyla hayatını kaybetmiştir ve ismi hem Siena hem de Fiorentina stadlarına verilerek yaşatılmaktadır.

Genoa maçlarını Luigi Ferraris stadında oynuyor. Ferraris takımın eski kaptanlarından biriydi. Ayrıca İtalya’nın 1.Dünya Savaşı kahramanlarından biridir.

Bordeaux’ın stadının ismi Chaban Delmas’dır Chaban Delmas bir siyasetçidir. Ülkenin Başbakanlığını yapmıştır. Yıllarca Bordeaux belediye başkanlığı görevinde bulunmuştur. Askeri yaşamında Tuğgeneralliği de vardır. Paris’in kurtuluşunda çok büyük payı olduğu söylenir. Daha birçok görevde bulunmuştur. Bunların başlıcaları Gazetecilik, Ulaştırma ve Turizm Bakanlığı, Konut Bakanlığı, Devlet Bakanlığı, Milli savunma Bakanlığı, Milli Meclis Başkanlığıdır. 1997 seçimleriyle onursal meclis başkanlığı unvanını alarak siyaset kariyerine son vermiştir.

Santiago Bernabeu bilindiği gibi Real Madrid’in stadıdır. Bernabeu soylu bir ailenin evladıdır. Hukuk Doktoru ve Kont unvanı olan Bernabeu gençliğinde kısa bir süre Real Madrid’de forma giymiştir. 1944’te Madrid kulübünü kalkındırmak için çağrı üzerine başkanlık yapmıştır ve ölene kadar bu görevi sürdürmüştür. Madrid’i yüzyılın kulübü haline getirmiştir. Arka arkaya 5 kez kazanılan Şampiyon Kulüpler Kupasında büyük pay sahibi olmuştur.

Olympiakos maçlarını Georgios Karaiskakis stadında oynamaktadır. Bu ismin ucu bize de dokunmaktadır. Karaiskakis Yunanistan’ı bağımsızlığa kavuşturan kişidir. Osmanlı Devletine direniş başlatmıştır ve sonra yakalanıp hapse atılmıştır. Sonra affedilip onun zekâsından yararlanmak için bazı görevler verilmiştir ama o Yunan çetelerinden birine üye olup Osmanlı’ya tekrar baş kaldırmıştır. Sonra Türkler arasında yapılan bir savaş sırasında öldürülmüştür. Yunanistan’da kahraman olarak ilan edildiği için bu Stadada onun ismi verilmiştir.

Panathinaikos stadının ismi de asıl mesleği çobanlık olan eski olimpiyat şampiyonu bir maraton koşucusunun ismi olan Spyros Louis’den almıştır.

Dinamo Kiev stadının ismi Valery Lobanovski’dir. Bu ismi 80’li yılların Kiev efsanesini yaratan bir teknik adamdan çok bir futbol dehasından almıştır. Birçok teknik adam onun sistemini benimsemiştir. İki Kupa galipleri Kupası ve bir Süper Kupa kazanmıştır. Sekiz  lig şampiyonluğu bulunmaktadır. Sovyet Milli takımını final oynatmıştır. Futbol sistemine, oyun anlayışına mühendisliği, geometriyi sokarmış. Sahayı üçgenlere böler futbolcularına da bunu aşılarmış. 180 dakika yetecek kadar güç depolarmış oyuncularına. Haliyle 60. Dakikadan sonra gol yağdırırmış rakiplerine. Sahada basmadık yer bırakmayan, takım futbolu oynayan, çalımdan uzak duran, sürekli pres yapan, asla maçtan kopmayan ve sahada yardımlaşmayı benimsemiş bir adamdır. Futbolcularından biri hakeme itiraz ederse formayı bir daha göremediği söylenir. Sadece kaptanın hakemle konuşmasına izin verirmiş. Belki de şimdiki kaptanların herhangi bir olayda hakemin yanında bitivermesi buradan geliyordur. Ve son olarak Shevchenko’yu dünya futboluna kazandıran isimdir.

Görüyoruz ki bu stadlara verilen isimleri hepsi hak etmiş.

Gökhan KAN

Şampiyonlar ligi kuraları çekildikten sonra kuralara göz gezdiriyordum. ManU – Milan ve İnter – Chelsea eşleşmelerini görünce nefesim kesilmişti. Kuralara göz gezdirirken R. Madrid – Lyon eşleşmesini görünce aklımdan ilk olarak “Madrid yine belalısı ile eşleşmiş” geçti.

Otoriteler bu turu R.Madrid’in geçeceğinden emindiler fakat geçmişin de kafa kurcalaması vardı. Nasıl olmasın ki R.Madrid son yıllarda hep Lyon’a elenmişti.

Lyon eski gücünde değildi. Ligde neredeyse havlu atacak. Karşısında ise en son Barça’ya yenilmiş o günden sonra inanılmaz form tutmuş R.Madrid vardı. Oyuncularından Ronaldo ise tek başına takım olmuştu.

Maç günü geldi çattı, fakat bizim gelenek bozulmadı. Lyon bildiğimiz Lyon’du. “R.Madrid’le eşleşsek de rahat rahat üst tura çıksak” havalarında. Kendi sahasındaki 1-0’lık galibiyetle avantajı elinde tutmasını bildi.

Bu sonuca rağmen bizim otoriteler hala daha R.Madrid’in turu geçeceğinden emindiler. Neden olmasınlar ki, La Liga liderliği Barça’dan alınmış, üstüne de ikinci maç Madrid’de oynanacaktı.

Rövanş maçı geldi çattı. Madrid bizim otoritelerin de beklediği gibi maça çok hızlı başladı ve Ronaldo’nun golüyle 1-0 öne geçti. Fakat çeyrek final kapısını açan golü bir türlü bulamıyordu. Maç sonuna doğru Lyon’dan Pjanic sahneye çıkıyor ve Madrid tribünlerini sessizliğe gömüyor.

R.Madrid bu beraberlikle kendi sahasında kupa kaldırma şansını kaybediyor.

Lyon ise iyi ki varsın R.Madrid diyor.

SDanışmaz

Aslında sonucunu tahmin ettiğim bir maçtı. Maçı her türlü ManU kazanır ve elini kolunu sallaya sallaya turu geçer diyordum. Ama merak ettiğim Beckham’dı. Oynayacak mı? Yoksa sonradan mı girecek diye beklerken kadroyu görünce sonradan gireceğini tahmin etmiştim.

ManU maça rahat başladı ve rahat bitirdi. Oyunu domine edip rolantide götürdü. Her türlü gol atarım havasında bir maç izlettirdi.

ManU net bir skorla maçı tamamladı. Maçın kritiğini yapmayacağım. Benim için önemli olan Beckham’dı. Oyuna girişi sırasında gözleri dolu doluydu. Tüm taraftarlar onu ayakta alkışlıyordu. Futbol tarihinde kaç kişiye nasip olurdu ki?

Haftalar öncesinde ManU’ya gol attığımda sevinmeyeceğim demişti Beckham. Belki çok profesyonelce bir açıklama ve yaklaşım değildi. Ama etik değerlerin ne denli önemli olduğunu gösterdi.

Gözleri dolu doluydu sahaya adım atarken… Herkes ayaktaydı ve marşlar söyleniyordu. Pankartları açıldı. Gole çok yaklaştı. Öyle güzel bir şut attı ki Old Trafford tribünleri daha çok istedi gol olmasını…

Herkese örnek ve ders olsun. Vefa sadece İstanbul’da bir semt adı değilmiş. Avrupalılar’ın Vefa diye bir semti yok. Onların içinde var o semt…

Helal olsun “Gol atarsam sevinemem” diyen Beckham’a,

Helal olsun Old Trafford’da onu bağrına basanlara…

İyi ki varsın futbol!

Garrincha

Capel’in adeta “al da at” dercesine yaptığı ortaya vuracak kimse çıkmayınca Xabi Alonso’nun gönlü el vermedi bu ortanın sahipsiz kalmasına ve maçın daha başında Sevilla öne geçti. Real Madrid zaman zaman tempo yakalasa da maçı çevirecek bir görüntü verdiğini söylemek pek mümkün değildi. Ta ki, pozisyon dahi olmaksızın Sevilla’nın 2-0 öne geçtiği ana kadar. Casillas genel görüşe göre “insan olduğunu hatırladı” ve hatalı bir gol yedi. Dakikalar 53’ü gösteriyordu.

Pellegrini kulübeye döndü. İşte maçın döndüğü an bu andı. Guti ve Van der Vaart’ı oyuna alan Şilili, sorumluluk almayan Arbeloa’yı çıkarırken Ramos’u oraya koyarak sağ kanadı güçlendirirken, Marcelo’yu da sol bek’e çekerek adeta “sağlı sollu” saldıracağının sinyallerini veriyordu. Guti ve Van der Vaart ile de topun Madrid’de kalmasını hedefleyen Pellegrini, topla oynama oranlarına bakıldığında bu amacına da ulaşıyordu..

İyice bunalan Sevilla savunması, önce bir karambol esnasında topu uzaklaştıramıyor ve bir C.Ronaldo bazukasına maruz kalarak farkın bire inmesine seyirci kalıyorlardı. 63. Dakikadaki bu golden sadece 4 dakika sonra kornerden gelen topu alışıldık biçimde filelere gönderen eski Sevilla’lı Ramos beraberliği getirdiğinde, futbolun ruhundan anlayan kişilerin çoğu bu maçın 2-2 bitmeyeceğinde hemfikirdi sanırım.

Bundan sonra akın akın ama akıllı bir Real Madrid vardı sahada. FM 2010 oynayanlar bilir, gol atmanız gerektiğinde “tüm riskleri al” butonuna tıklasanız bile, o duruma düşmüş bir takım kolay kolay organize olamaz ve dakikalar su gibi akarken pozisyonlar çölde bir vaha kadar az olur. Ancak tam tersine Real Madrid 90. Dakikada bile topu kanatlara açıyor, beklerini topla çıkarıyor, kaleyi gören abanmak yerine arapas deniyor ve adeta tüm kapıları zorluyordu.

Günün başarılı ama istatistiki olarak gizli ismi Higuain sağdan gelen ortaya kafayı vurduğu anda, günün bir diğer başarılı ancak Higuain’e göre bolca şanslı ismi Palop topu ancak durdurabiliyor ve melin yuvarlak Van der Vaart’ın önünde kalıyordu. Uzun zaman sonra ilk kez yuvarlak olmasına rağmen adaletli davranan “top”, Real Madrid’e kıyağını yapıp Van der Vaart’ın önüne düşüyordu ve oynanan pozitif futbol karşılıksız kalmıyordu. Zira bu golün öncesinde Ntv spikeri bile sakin sakin oyunu yığan Real Madrid’den dem vuruyordu adeta golü hissetmişçesine..

Babamın kumandanın tuşlarına basarak başka kanala geçmesinin akabinde bir hayalden uyanıyor ve bu muhteşem futbol şöleninin bitişini, anlamsız sırıtışım suratımda kutluyordum..

İyi ki varsın futbol, iyi ki varsın La Liga..

Blanco G.

Trabzonspor maça öyle bir başladı ki, tamam dedim maç ilk yarıda kopar. Oyuna çok hızlı başladık. Gençlerbirliği maçı dengeleyene kadar kalelerine gidip boş döndüğümüz pozisyonlar oldu.

Ben en çok sahanın zeminine takıldım. Dışarıdan çok iyi görünse de gerek top kontrollerinde gerekse topu süren oyuncuların topun kontrolünü kaybetmesine şahitlik ettik. Yeşil çimler çok iyi gözüküyordu fakat zemin patates tarlasını aratmıyordu. Bunun sıkıntılarını çok ciddi yaşadı her iki takımda…

Son haftalarda eksikliğini çok hissettiğimiz Ömer Aysan’ın gelmesiyle o kanadı daha iyi kullandık. Fakat Ömer Aysan’ın orta açma sıkıntısından dolayı net bir kanat organizasyonumuz olmadı. Ben olsam Ömer Aysan’ı hep hazır tutarım. Sakatlık makatlık olmaması için çabalarım. Her maç oynatırım bu adamı…

Burak Yılmaz yine hırslıydı. Birkaç ezdiği top vardı. Ama isteği ve gayretiyle golünü attı. Golde şansı da vardı. Ama savunma arkasına yaptığı o koşu çok yerindeydi ve gol olmasa ayıp olurdu.

Umut bildiğimiz gibi kaçırıyor. Sonra çıkıyor hiç olmadık bir gol atıyor. Son dakikada attığı gol harikaydı. Yerden sekmiş olsa da, vuruş ve yükselişi çok iyiydi.

Gabric sahada olumlu bir şeyler yapacak mı diye beklerken golü atıverdi. Pozisyonun başlangıç noktası sağ kanattı ve gol vuruşu soldan bindiren adamdan geldi. Gençlerbirliği savunmasının hatası vardı ama kombinasyon güzeldi.

* * *

Maçın döndüğü nokta ise Onur’un yapmış olduğu kurtarıştı. Kimilerine göre o top üzerine geldi, dizine çarptı falan filan… Ama o pozisyon çok hızlı gelişti ve ters ayağı üzerinde kaldı. Düşse golü yerdik. Zaten topu kurtarır kurtarmaz yere düştü. O refleksi çok yerindeydi.

Çok büyük bir kaleci kazanıyor Türk futbolu… Gerek oyunu kurma açısında gerekse özgüven açısından kendine güvenenleri yanıltmıyor. Böyle devam etmen dileğimle Onur…

Yolun açık olsun.

* * *

Bu arada Thomas Doll’ün takımı da ilerisi için iyi sinyaller veriyor. Geçenlerde sözleşmesini uzattılar Thomas Doll’ün. Çok doğru ve yerinde bir karardı. Türk futbolunun böyle hocalara ihtiyacı var. Bu jenerasyonu koruyup seneye iyi takviyeler yaparsalar ligin tepesinde bir yerlerde olurlar.

Garrincha