Futbolda kadın olmak… Çok çeşitli tanımları vardır bunun; yabancı olmak, yadırganan olmak, el üstünde olmak, itici olmak, sevimli olmak, “kafa” olmak, “kafa ütüleyen” olmak gibi… Tanımlar hep öznel, hep değişken. Söylemler tanıdık fakat samimiliği tartışılmakta… Sevimli olmak adına “futbola kadın şart” diyerek içten içe “kadının ne işi var oralarda” diyen hesaplı kitaplılar da var, samimi olarak kadını tribünde isteyenler de…

İyi güzel, erkeklerin ne düşündüğünü az çok biliyor, görüyor, duyuyoruz zaten. Fakat kadınlar ne diyor bu işe esas önemli olan o değil mi? Karşısındaki erkeğin “Ofsaytı anlat madem futbolu biliyorsun” diye aklınca sınadığı kadının tutumu ne? Kadın futbolun içinde kendini nerede görüyor? Kadın ne yapmak, nasıl var olmak zorunda?

Seyircilik, taraftarlık adı her neyse… Tribündeki bayanlar, kadınlar -artık onun da adı her neyse- bu “taraftarlık”ı kendi potasında eritip, kadın gibi yaşatmak, yansıtmak zorunda kanımca. Zorunda evet. Kadın gibi yaşamak zorunda ki, futbolun içindeki varlığı, yine ve yeniden erkeğin egemenliğine girmesin.

Kadın kahrolur, üzülür, öfkelenir, bağırır, çağırır da ama sahaya çakmak atmaz mesela. Cüzdanından parasını çıkarıp oyuncuyu, hakemi ya da başkasını hedef almaz. Kadın iki metre ötesindeki oyuncusuna ağza alınmadık küfürler etmez bir basket maçında örneğin. Ya da bir stadyumda galeyana gelmiş binlerin “kadın temalı” küfürlerine katılmaz, dinlemez, desteklemez. Kadın çirkinleştirmez tribünü, kadın en çok güzel olması sever çünkü.

Tribün kültüründe küfür var deniyor, silinemez, kaldırılamaz bir gerçeklik. Evet, var, doğru. Ama kadın kültüründe yok, olmamalı da. En “baba” küfürlerin kadın temalı olduğu memleketimde, kadının kendi benliğine küfretmesi zaten akla, mantığa, kadınlığa sığmaz.

Bir kadın tribündeyken öncelik kadınlığındadır. Tribüncülükte değil. Çünkü önce kadındır, sonra “tribündeki” sıfatını almıştır. Tribüncülüğünü, kadınlığı yönlendirir.

İçine annelik diye tabir ettiğimiz gizli bir “can verme” gücü ve güdüsü yerleştirilmiş varlıktır kadın. Garip bir örnek ama işte bu nedenle çok azı katil olur ya kadınların… Katil olanın sebebi ya evladıdır, ya kadınlığını korumak genellikle… Yani, doğuştan “canlı”ya saygı sevgi vardır kadının içinde, insana da hayvana da. Koruma, kollama, acıma, empati vardır içinde. Yüce duygulardır bunlar. Bu yüce duygular kadının olduğu yere yansımalıdır, o nedenle diyorum ki: kadınlık tribünde saklanmamalıdır. Ne anlatmak istediğim net değil mi?

Nihayetinde, kadının olduğu yerde, kadının “gerçekten” taraf olduğu yerde iyi bir şeyler oluyordur. Elbette başta söylediğim “futbolu kadın gibi yaşamak” zorunluluğunu ve sorumluluğunu taşıyamayanlar bu güruha girmiyor. Futbolu erkeksileşmek olarak görmek ve futbolla birlikte erkeksileşmek, yabancılık duygusunu bastırmak için kolaycıların başvurduğu bir yöntemdir olsa olsa. Elbette erkek egemenliğinde olan bir “şey”e yönelince kabul görmek, uyum sağlamak zor. Tökezlemek, elde olmadan etkilenmek kolay. Fakat kendin olmaktan çıkmak başka bir şey… Ha, demiyoruz ki cıyak cıyak bağırın stadyumda yahut oturup kalkamayacağınız elbiseleri giyin, bir parmak makyajınız olsun yüzünüzde, bir erkeğin koluna sığının tribünde ürkek ürkek… Onu da yapmayın n’olur? Bu değil çünkü kadın olmak. Bu değil ki varlığını öyle ortaya koyasın tribünde de… Bir arası olmalı bu işin. Kadınlığına yabancılaşmadan taraftar olmanın, futbola yabancılaşmadan kadın olabilmenin bir yolu olmalı, bir arası olmalı. O aradaki oluğu bulanlar; sizler akmaya devam edin yolunuzda, sizler var olun…

Ve son söz:

Her hafta sonu 3 gün koca koca yüzlerce adamın oturup “Nereye gidiyor Türk futbolu?” konu başlıklı sürekli tekrarlanan içi boş muhabbetlerini dinlemekten sıkıldık. Türk futbolunun, futbol kültürünün, kulüp değerlerinin ve sporun birleştirici özelliğinin kulüplere yüklediği sorumlulukların gittiği yere “dur” demek için, kadın elinin ve kadın bakış açısının sisteme aktif olarak dâhil olmasına izin verin artık. “İzin” istemek her ne kadar söylemlerimle çelişiyor görünse de, futbolun orta yerine olanca ağırlığıyla çöreklenmiş güçlere başka türlü seslenebilecek durumumuz yok. Kadını magazinsel bir malzeme olarak kullanmaktan vazgeçip, onlara en azından halkla ilişkilerde, basınla ilişkilerde yetki vererek futbolun içinde tutun. Bakın bakalım ne oluyor, neler değişiyor… Buna sizin de, bizim de ihtiyacımız var.

Majurani