UEFA Avrupa Ligi (eski adıyla UEFA Kupası)  play off kuralarını içimde zerre heyecan olmadan bekliyordum. Bunun nedeni sanırım son senelerde Avrupa kupalarına erken havlu atmamızdı. Ya da son dönemlerde yaşamış olduğumuz transfer kaosları…

Sezon biter bitmez takıma takviye yapılacağını açıklayan başkan Sadri Şener’in akabinde gelişen süreçte taraftarla adeta dalga geçer gibi oylamaları ve sonunda “Elimizde 7 tane hücum oyuncusu var, taraftar forvet istiyor” demeci ile “bana göre” tamamen dibe vurdu.

Böylesi bir süreçten geçerken, Avrupa kupası kuralarına geldik. Rakiplerimizin dişli takımlar olacağını az çok tahmin ediyorduk. 4 gruba düştük. Olası rakiplerimiz; Liverpool, B. Dortmund, Celtic, S. Bükreş ve L. Sofya takımlarından birisi olacaktı. İsimlere bakınca ilk göz korkutan isim Liverpool’du. Genel kanı Liverpool olmasın ile başladı. Ama benim içime doğmuştu sanki…

*

Rakibimiz Liverpool oldu. Enseyi karartmamak lazım belki, futbolda her şey olup bitebiliyor. Fakat, şahsım adına rakip Liverpool değil diğer takımlar da olsa turdan emin olamayacaktım. Bu takıma güvenip güvenmeme perspektifinden bakılacak bir durum değil. İlla ki Trabzonspor her maçını kazanmak için oynar, bizler de destekleriz.

İngiliz devi Liverpool’un son dönemlerindeki çalkantılı süreci, Benitez’in def edilmesi, Torres’in sakatlığı, gidenler-gelenler derken takımın başına Roy Hodgson’un geçmesiyle yeni bir döneme geçiş yaptı. Ligin ilk haftalarında biraz zorlu maçları var. Fakat ilk hedefleri UEFA’da gruplara kalmak… Akabinde ligi zaten idare edip, sonunda yarışın bir kıyısında olabileceklerini çok iyi biliyorlar.

* *

Galatasaray, Beşiktaş ve Fenerbahçe’nin rakipleri kolay geçilecek türden… Fenerbahçe biraz zorlanabilir belki ama Galatasaray ve Beşiktaş gruplara mutlaka kalacaktır.

İnşallah bizde gruplara kalırız. Belki gerçekten futbol sadece futbol olmaktan çıkar ve şans bize güler.

Garrincha

Transfer dönemlerinde her takım benzer yanlışları yapıyor. Plansız bir şekilde transfer dönemine giriyor ve çuvallıyorlar. Ülke ülke dolanıp futbolcu görüşmeleri yapıyorlar. Takımlara katılacak futbolcular elbette transfer dönemleri imza atacaklardır. Fakat planlı bir şekilde daha önceden izlenmiş bir adamla görüşmeleri önceden yapmak sezon sonlarında daha sağlıklı gelişmelere sebep olacaktır.

Türkiye süper ligi biter bitmez Mehmet Topal’ın Valencia’ya transferi gerçekleşti. Adamlar zamanında izlemiş, beğenmiş, görüşmüş ve sonuca bağlamış. Barcelona’nın Davil Villa transferi de flaş bir gelişmeydi. Sezon biter bitmez adamı aldılar. Bu demek oluyor ki, hazırlık kamplarına futbolcular yetişecek. Daha bir sürü örnek var. Ama bilindik ve en kısasından bunları vermek istedim.

Ama bizde işler öyle değil. Son dakikaya kadar dişimizi sıkacağız. Daha sonra adı sanı duyulmamış bir adamı “yıldız” etiketiyle transfer ederiz. Gündemi meşgul eden Pantelic ismi var. Şahsen böyle bir adamı transfer edersek hem kombine hem de lisanslı ürünleri satış konusunda artış sağlayacağını düşünüyorum. Avrupa’da gerek Hertha Berlin gerekse Ajax formalarıyla kendini ve kalitesini belli etmiş bir isim. Türkiye ligine pek yabancılık çekeceğini düşünmediğim gibi Trabzonspor’a da ayrı bir hava katacaktır.

*

Transfer dönemlerinde misyonsuz ve vizyonsuz hareket eden kulüpler çok çuvallıyor. Çuvallamak bir yana tomarla paraları savuşturuyorlar. Ülkemizdeki takımlara bakıyoruz gereksiz birçok yabancı oyuncu görüyoruz. Salak saçma transferler ile gereksiz yere kirlilik oluyor. Hepsi bir yana ülkemizden yetişecek genç futbolculara da engel oluyorlar.

Bu transfer dönemi ne götürür ne getirir bilemiyorum, kestiremiyorum. Umarım medyada adı geçen adı sanı duyulmamış ve tam anlamıyla kapalı kutu futbolcular transfer edilip kadrolar gereksiz yere şişirilmez.

Garrincha

Hoş geldin Karabükspor!

Bank Asya liginde sezonun bitmesine 4 hafta kala Karabükspor süper lige çıkmayı garantiledi. Kendilerini tebrik etmek istiyorum. Sezon başında belki de kimsenin şans tanımadığı takımlardan biriydi. Ama şimdi süper lige yükseldiler.

Umarım ki, ligde kalıcı olur ve her daim zirveye oynayan bir takım olarak kalırlar. Hem taraftarıyla hem de mütevazı şehriyle bunu sonuna kadar hak ediyorlar.

* * *

Galatasaray-Diyarbakırspor maçında atılan 4 golden daha çok taraftarın vermiş olduğu tepki konuşuluyor.

O taraftar kimleri ıslıklamadı ki? Arda da ıslıklananlar arasındaydı. Medyanın şişirebildiğince şişirdiği hatta b.kunu çıkararak Messi ile kıyasladığı güzel ülkemizde şimdilerde Arda’nın ıslıklanmasına pek şaşırmıyorum.

Kaptanlığı kaldırabiliyor mu acaba? Takım da sadece bir kişi değil hemen hemen herkes ıslıklanıyor. Hocanın görevi ve takım kaptanının görevi nedir? Bu durumlarda kendilerini göstermeleri gerekir. Ama kaptan ve hoca da ıslıklanıyorsa, garip şeyler oluyor demektir.

* * *

Bursaspor ile Gençlerbirliği maçı ise çok ilginçti. Maçın son dakikalarına doğru kullanılan serbest vuruş pozisyonu insanın kafasında soru işaretleri bıraktı.

İşte o pozisyon;

* * *

Beşiktaş-Trabzonspor maçında ise oynanan futbol, Trabzonspor’un cesur oyunu falan konuşulmuyor da “Egemen’in eli topa değdi-değmedi” tartışmaları yapılıyor. İnsanın gülesi geliyor.

Sanki Beşiktaş maçı istiyormuş ve kazanacak kadroyla çıkmış gibi bakıyor herkes olaya… 3 ön libero ile sahaya çıkan bir takım…

* * *

Şenol Güneş’in gelişiyle birlikte Trabzonspor’da görülen büyük değişimi de bu yazı da yazmak istemedim. Daha sonra daha uzun uzun yazmak için şimdilik bu kadar diyorum.

Garrincha

Maç öncesi kadrolar açıklanınca herkes bu maç kesin üst olur diyordu. Çünkü her iki takımda gayet ofansif bir kadroyla sahaya çıkmıştı. Orta sahası güçlü olan takım maçı götürecekti. Derken peş peşe pozisyonlar bulmaya başladı Galatasaray… Golü bulması içten değildi. Zaten o dakikalarda gol olsa maç erken kopabilirdi. Onur o sırada kalede devleşti.

Daha sonra Trabzonspor daha ciddi atak girişimleri yaptı. Pozisyonlar da bulmaya başladı. Burak’la Umut’la değerlendiremediği pozisyonlar oldu. Ceyhun, Colman ve Selçuk üçlüsü orta sahayı resmen domine ettiler. Alanzinho da onlara ayak uydurunca maç seyir zevki açısından daha güzelleşti.

Trabzonspor önde basmaya çalışıp ani preslerle rakibi hataya zorlayacağı benziyordu ki, tam da o sırada Colman ve Alan’ın Emre’ye ani presiyle kazanılan topu Colman ağlara gönderdi. Geçtiğimiz hafta kadroya alınmayan Colman’ın harika dönüşüydü bu maç…

Ayrıca Burak Yılmaz’ın maçın ilk yarısında Sabri tarafından düşürüldüğü pozisyona kırmızı kart veremeyen hakemi de ayrıca tebrik ediyorum. Maçın ilk yarısında oldu diye mi vermedi acaba? Hepsini geçiyorum. Akıllı bir adam şunu anlar. Depara kalkmış bir adama en ufak temas onun dengesini bozacağı gibi tepetaklak aşağı düşürür. Sabri bir yandan çekiyor, bir yandan itiyor diğer yandan ayaklarını da takıştırıyor.

Keita’nın 1 metre ilerisine düşen sudan etkilenmesi ise zavallıcaydı. Böyle çakallıklara futbolda gerek var mı? Bence yok. Böyle ahmakça roller yapacağına azıcık futbol oynamaya çalışsın…

* * *

Kaleci Onur’a ayrı bir parantez açmak istiyorum. Gittikçe büyüyor. Senelerce yedek kulübesine hapsedildi. Şenol Güneş ile bomba gibi döndü. Yetenekli, cesur ve tam da Trabzonspor’un aradığı kaleci… Allah getirenden, bulandan, önerenden razı olsun.

Eğer bir maçta kaleci çok iyi oynamışsa takım kötü oynamıştır diye düşünülür. Ama dünkü maçta takım da çok iyi oynadı. Herkes gibi Onur da işini yaptı. Ama harika yaptı. Sağdan, soldan, cepheden gelen her topu harika çıkardı.

Geçtiğimiz sene arkadaşlarıma takımın kaleciye ihtiyacı yok diyordum. Onur bu takımı idare eder dediğim arkadaşlarım şimdi tek tek tebrik ediyor beni… Ben de Onur’u tebrik ediyorum.

Garrincha

Hafta sonu oynanacak Trabzonspor-Galatasaray maçı öncesi, başlıkta belirttiğim şeyi uygulayasım geldi. Mevkii mevkii bir kıyaslama yaptım, diğer faktörleri de göz önünde bulundurdum. Ve bu çıkarımlarımı sizinle paylaşmak istedim.

Kaleden başlayalım. Bir tarafta dünyaca tanınmış Arjantinli Leo Franco… Diğer tarafta yeni yeni oynamaya başlayan Onur Kıvrak. Öyle bir giriş yaptım ki, sanırsınız Galatasaray’ın file bekçisi daha iyi… Hayır, kesinlikle öyle değil. Genç Onur kaleyi Sylva’dan bir kaptı, pir kaptı. 3. kaleci durumundan, Tolga’yı da ekarte edip, Trabzonspor’un as kalecisi oldu. Şenol Güneş ona güvendi, o da bu güveni boşa çıkarmadı. Performansıyla milli takıma da seçilen Onur’un Franco’dan daha iyi bir kaleci olduğu, taraflı tarafsız herkesin söylediği bir şey. Aman nazar değmesin.

Gelelim savunmaya… Sağ bekte iki tarafta da dengesiz isimler var; Ömer Aysan ve Sabri. İkisinin de devamlılığı yok, bazen çok iyiler bazen çok kötü. İki oyuncunun benzer özellikleri bununla sınırlı değil, sık atağa çıkıyorlar ama ortaları ve şutları genellikle isabetsiz oluyor. Sol bekte, geçen hafta pek iç açıcı oynamayan Ferhat’ın yerine bir hafta dinlenmiş Cale oynayacaktır Karadeniz Fırtınası’nda… Galatasaray’da ise sakatlığı geçen Hakan Balta, Rijkaard tarafından görev verilirse ilk 11’de başlayacak. Bana göre Turkcell Süper Lig’in en iyi iki sol beki kozlarını paylaşacak Pazar akşamı. Özellikleri de benzer olan bu iki futbolcudan Cale’nin karşısında Keita, Hakan’ın karşısında Serkan ya da Burak olacaktır. Cale’nin işi daha zor gözüküyor. Hakan’ın dezavantajı da maç eksiği… Stoperlere bakacak olursak, Lucas Neill faktörü Sarı-Kırmızılıları bir adım öne taşıyor. Yanında, Trabzonspor maçlarında genellikle coşan Servet oynayacaktır. Trabzonspor’da Giray’ın yeri garanti gözüküyor. Partnerinin kim olacağı ise büyük soru işareti. Şenol Güneş, hem Galatasaray’ı tanıması bakımından hem de tecrübeli olması dolayısıyla Song’a şans verebilir. Ama Egemen’in de bu tip maçlarda canını dişine takarak oynadığını da belirtmek gerek. Son kararı hoca verecek.

Tam bir orta saha cenneti olan Trabzonspor’da en çok merak edilen husus, Colman’ın oynayıp oynamayacağı… Son haftalarda isteksiz bir görüntü çizse de, bir pasıyla bile maçın kaderini değiştirebilen bir oyuncu Colman. Şenol Hoca geçen hafta kadroya almamıştı ama bu sefer tercihini Arjantinliden yana kullanabilir, Antep maçında kötü bir performans gösteren Sezer’i yedeğe çekerek. Geçen hafta puanı getiren golü kaydeden Alanzinho da oynayacaktır. Ben bu maçta Engin’in ya da Burak’ın yedek kalacağını düşünüyorum. Ya da her ikisi birden yedek kalıp Gabric de oynayabilir. Serkan ve son haftalarda formsuz olsa da Selçuk’un yeri garanti. Şenol Güneş’in bu maça 5 orta saha ile çıkmasını bekliyorum. Aynı şekilde, Rijkaard da 5’li orta saha ile çıkacaktır. Arda, Keita ve Elano ofansif, Mustafa Sarp, Ayhan, Barış ve Mehmet Topal’dan ikisi de defansif görevi üstlenecektir Sarı-Kırmızılılarda… Orta sahaların form durumuna bakarsak Galatasaray bir adım önde ama yetenek konusunda iki takım da eşit seviyede.

İki takım da tek forvet çıkacak gibi duruyor. Trabzonspor’da bu yüzde 90 Umut Bulut. İkinci yarının en çok gol atan oyuncularından olan Umut, Galatasaray maçında da takımın gole en yakın ismi… Teofilo’nun bu maçta da oynayacağını düşünmüyorum. Galatasaray’da ise Baros’un sahalara golle dönmesi, Çek oyuncu için moral kaynağı. Ama ciddi bir sakatlık geçirdi, forma yine Jo’nun olacaktır. Orta sahada dediğimizin tersi forvette karşımıza çıkıyor; form bakımından önde olan bu kez Trabzonspor ama yetenek olarak Galatasaraylıların ismi ön plana çıkıyor.

Şenol Güneş Trabzonspor’un belki de en büyük handikapı olacak. Derbi maçlardaki şanssızlığı, onu her geçen maç daha korkak oynatmaya itiyor. Bir de tansiyonu yüksek bu tip mücadelelerde, maç içinde değişiklik yapmakta yetersiz kalması başka bir sorun. Rijkaard ise Trabzonspor’a oynadığı 2 maçı da kazandı; üstelik bir tanesinde yedek sayılabilecek bir kadroyla çıkmışlardı.

Karşılaşmanın hakemine pek değinmek istemiyorum. Geçen seneki 2-2’lik maçı da yöneten Yunus Yıldırım, özellikle Baros’un golünden önce Alanzinho’ya yapılan faulü, gözünün önünde olmasına rağmen vermemiş ve maç sonunda Bordo-Mavililerin büyük tepkisini toplamıştı. Ayrıca Trabzonspor’un İBB ile oynadığı maçı da yönetmiş ve hakemler konusunda pek konuşmayan Şenol Güneş’in bile tepkisini çekmişti. MHK’nın maça bu hakemi atamasının nedenini maç sonunda göreceğiz sanırım(!)

Stad faktörü ise ev sahibi ekibin kanayan yarası… İki sezondur, hani deyim yerindeyse, deplasman tribününün sesi daha çok çıkıyor. Kale arkasındaki bir iki grup hariç, taraftarın geneli sadece takım kötü giderken bağırıyor, tabiî ki kötü yönde. Ama yine de orası Avni Aker ve maç Galatasaray maçı. Ne zaman ne olacağı belli olmaz.

Uzun lafın kısası, yukarıda saydığım kriterler göz önüne alındığında, maç beraberlik gibi duruyor. Kesin olan bir şey varsa, o da maçın tartışmalı pozisyonlarının çok olacağı ve mücadelenin üst düzey yaşanacağı…

Malachy

Trabzonspor maça öyle bir başladı ki, tamam dedim maç ilk yarıda kopar. Oyuna çok hızlı başladık. Gençlerbirliği maçı dengeleyene kadar kalelerine gidip boş döndüğümüz pozisyonlar oldu.

Ben en çok sahanın zeminine takıldım. Dışarıdan çok iyi görünse de gerek top kontrollerinde gerekse topu süren oyuncuların topun kontrolünü kaybetmesine şahitlik ettik. Yeşil çimler çok iyi gözüküyordu fakat zemin patates tarlasını aratmıyordu. Bunun sıkıntılarını çok ciddi yaşadı her iki takımda…

Son haftalarda eksikliğini çok hissettiğimiz Ömer Aysan’ın gelmesiyle o kanadı daha iyi kullandık. Fakat Ömer Aysan’ın orta açma sıkıntısından dolayı net bir kanat organizasyonumuz olmadı. Ben olsam Ömer Aysan’ı hep hazır tutarım. Sakatlık makatlık olmaması için çabalarım. Her maç oynatırım bu adamı…

Burak Yılmaz yine hırslıydı. Birkaç ezdiği top vardı. Ama isteği ve gayretiyle golünü attı. Golde şansı da vardı. Ama savunma arkasına yaptığı o koşu çok yerindeydi ve gol olmasa ayıp olurdu.

Umut bildiğimiz gibi kaçırıyor. Sonra çıkıyor hiç olmadık bir gol atıyor. Son dakikada attığı gol harikaydı. Yerden sekmiş olsa da, vuruş ve yükselişi çok iyiydi.

Gabric sahada olumlu bir şeyler yapacak mı diye beklerken golü atıverdi. Pozisyonun başlangıç noktası sağ kanattı ve gol vuruşu soldan bindiren adamdan geldi. Gençlerbirliği savunmasının hatası vardı ama kombinasyon güzeldi.

* * *

Maçın döndüğü nokta ise Onur’un yapmış olduğu kurtarıştı. Kimilerine göre o top üzerine geldi, dizine çarptı falan filan… Ama o pozisyon çok hızlı gelişti ve ters ayağı üzerinde kaldı. Düşse golü yerdik. Zaten topu kurtarır kurtarmaz yere düştü. O refleksi çok yerindeydi.

Çok büyük bir kaleci kazanıyor Türk futbolu… Gerek oyunu kurma açısında gerekse özgüven açısından kendine güvenenleri yanıltmıyor. Böyle devam etmen dileğimle Onur…

Yolun açık olsun.

* * *

Bu arada Thomas Doll’ün takımı da ilerisi için iyi sinyaller veriyor. Geçenlerde sözleşmesini uzattılar Thomas Doll’ün. Çok doğru ve yerinde bir karardı. Türk futbolunun böyle hocalara ihtiyacı var. Bu jenerasyonu koruyup seneye iyi takviyeler yaparsalar ligin tepesinde bir yerlerde olurlar.

Garrincha

Bu hafta her maç için tahmin ettiğimiz gibi bu maçta da berabere biter havası vardı. Nitekim öyle oldu, Ama asıl olan farklıydı.

İlk önce Trabzonspor çok organizeydi son haftalara göre.Ataklar eski maçlara göre dan dun, gözü kapalı bir şekilde değil de görülerek,garanti bir şekilde organize edildi.Her ne kadar Engin’in gereksiz topukları olsa da.

Defansif olarak ta çok büyük hatalar yoktu, Zira Bross döneminden kalan kademe eksikliği yerini gayet garanti,Hatta oyunu kurmaya yönelen bir anlayışa bırakmış durumda..

Şenol hoca’nın etkisi çok anlaşılır bir şekilde görülüyor takımda. Hem futbolcu bazında hem de taktik ve istatistikî anlamda Trabzonspor kendini yukarılara taşıyor. Fakat halen daha bir son vuruş beceriksizliği var. Teofilo neden 11 başlamıyor sormak lazım. Zira ligin en çok pozisyonuna girip bir türlü sonucu bulamayan bir Trabzonspor daha çok beraberlikler alacaktır. Bu nokta en önemli nokta…

Teo demişken o penaltı nasıl görülmez? Yok, ben bu cümleyi kurmayayım. Adamı taşlarlar sonra, Gs maçını izlemedin mi diye sorarlar.

Antalyaspor açısından bakacak olursak Mehmet hoca takımına zorladığı sistemi çok iyi bir şekilde oturtmuş. O oyuncularla oynanabilecek en üst düzey maçı sahaya yansıtmış durumda.  Ki defanstan hücuma iyi bir uyum var. Hem de eksikleri olmalarına rağmen…

Bu arada Necati bence Galatasaray yılları dâhil kariyerinin en iyi maçlarından birini oynamıştır.

Bir soru?

Umut’la Necati bu maçta yer değiştirselerdi bu maç kaç kaç biterdi?

thebiglebowski

Ne yapsalar yaranamazlar yazı dizisine Trabzonspor’da fenomen haline gelmiş bir isimden devam etmek istiyorum. Attığı her gole bir kulp takılan, saha içerisindeki mücadelesi resmen dalga geçilir gibi küçümsenen ve kendi standardını hiç kaybetmeden devam eden bir adamdan söz ediyorum. Kim mi bu isim? Tabii ki Umut Bulut…

Oynadığı her maç aynı mücadele azmini sahaya yansıtan, çok basit goller kaçırdığı halde attığı estetik ve güzel gollerle bunun üstünü örten Umut’un Şenol Güneş göreve geldikten sonra yaptığı çıkış gözümüzden kaçmıyor. 2010 yılında hemen hemen oynadığı her maçta gol atma başarısını gösteren ender futbolculardan biridir Umut. En son Manisaspor maçında 2 gol 1 asistle yıldızlaştı.

Trabzonspor taraftarları tarafından ya çok fazla sevilen ya da hiç sevilmeyen bir futbolcudur aslında… Akabinde özel hayatında yaşadığı problemlere, birçok maç yediği küfürlere ve her hafta acımasızca yapılan eleştirilere aldırmadan görevini en iyi şekilde yapmaya çalışıyor. Gerçek bir profesyonel gibi…

Elbette oynadığı maçlarda goller kaçırabilir. Dünyada her forvet gol kaçırabiliyor. Mesela şu an dünyanın en iyileri arasında gösterilen İbrahimoviç, Torres gibi adamlar da çok basit golleri kaçırabiliyor. Bu iki ismi ya da girdikleri pozisyonları Umut Bulut’la kıyaslamak derdinde değilim. Zaten istesem de kıyaslayamam. Ama Türkiye’ye nice gol kralı olmuş yıldız isim geldi geçti. Ama hiçbiri Umut’un üçte biri kadar oynayamadı.

Attığı gollere takılan kulplar ise gerçekten insanı çok düşündürüyor. İnsanlar hem forvetlerden gol bekliyor hem de atılan gollerle tatmin olmuyor. Nasıl bir bünyeye sahibiz bilmiyoruz.

Oynadığı seneler boyunca birkaç maç cezalı duruma düşmesi dışında şimdiye kadar ne bir sakatlığı, ne kadro içerisinde bir sıkıntısı ne de takımın huzurunu kaçıracak olaylardı oldu. Tertemiz bir adam Umut Bulut! Efendiliği ise maç sırasında adeta isyankâr bir ruha bürünüyor. Her maç aynı tip itirazlardan sarı kartlar yiyor. Ama bunu amatör ruhuna bağlıyorum.

Her maç öncesi taraftarların hiçbir halt beklemeyip maçtan sonra attığı gollere ya da oynadığı futbola çamur atmasına ise söylenecek bir söz bulamıyorum. Maalesef futbolcuların sahada ne yaptığından, nasıl mücadele ettiğinden çok skora katkısı var mı yok mu onunla çok ilgileniyoruz.

İşte böyle bir psikolojiyle her maç aynı standardı yakalayıp aynı mücadeleyi yapan bir adamdır Umut Bulut! Ben yazarken canım sıkılıyor. Ama o bütün bunları kulak arkası edip işini yapmaya devam ediyor. Adam gibi…

Umut Bulut’a başarılar.

Başarılı olup milli takım forması giymesini ise çok istiyorum. Tabii milli takıma çağrılır çağrılmaz Brezilya gibi bir takıma karşı oynatılıp milli takım kariyeri başlamadan bitirilmez umarım!

Garrincha

Ülkemiz sınırları içerisine teknik kapasitesi kısıtlı ama oldukça sağlam bir kondisyonla oynayan birkaç futbolcudan bahsetmek istiyorum. Biraz düşündüğümüzde aklımıza ilk gelen isimler İbrahim Üzülmez, Sabri Sarıoğlu gibi isimler oluyor. Gerek kendi taraftarları arasında gerekse ülkedeki diğer takım taraftarları arasında çok sempatik olmayan ve çok kreatif futbol oynamayan isimler işte…

Beşiktaş taraftarının Deli İbo lakabıyla itham ettiği İbrahim Üzülmez çok gösterişli olmasa da her daim aynı standartta oynamaktadır. Ben hiç öyle maç koparacak futbolunu görmedim. Bu sezon oynanan Fenerbahçe maçında medya ve birçok kesim tarafından maçı olarak lanse edilse de, benim izlediğim İbrahim Üzülmez aynıydı. Bakmadan ceza sahasına sağ ayağıyla orta açıp akabinde Fink’in süper vuruşuyla golle sonuçlanan pozisyonda kahraman olarak nitelendirildi. Ama ceza sahasına bakmadan orta açmıştı. Neyse, ben daha çok saha içerisinde neler yapıp neler yapmadığından ziyade genel anlamda ne kadar katkılı ona değinmek istiyorum.

Ülkede birçok insana (bunlara ben de dâhilim) vasat bir sol bek… Ama dünya genelinde sol bek sıkıntısı olduğundan olsa gerek hep milli takıma gidiyordu. Ben hep “Ulen Deli İbo’dan başka sol bek yok mu şu ülkede?” derim kendi kendime… Ama ne hikmetse yoktu. Hep Deli İbo’yu izlerdik.

İspanya ile Santiago Bernabeu’da oynadığımız 2010 Dünya kupası elemesi maçında Sergio Ramos’un resmen hallaç pamuğuna çevirdiği zaman artık milli takımdan emekli olacağını düşünmüştüm.

Neyse ki yine aynı takımda İsmail Köybaşı diye bir adam var. O hem Beşiktaş’ın sol kanadını hem de milli takımın sol kanadını idare edebilir.

* * *

Sabri’ye değinmeden olmaz. Çok gösterişli bir futbol oynamıyor. İstese de oynayamaz zaten… Ama öyle bir enerjisi var ki, değil 90 dakika 360 dakika koşar. Gösterişli oynayamıyor çünkü teknik kapasitesi sınırlı ve oyun anlayışı olarak klas bir oyuncu değil.

Serbest vuruşlarda topun başına geçip Beckham gibi duruşu göze hoş gelse de, akabinde yaptığı vuruşla “İşte bizim Sabri bu!” dedirtebiliyor.

Saha içerisinde hakemlere itiraz konusunda mastır yapması taraftar nezdinde sevimsiz gözüküyor. Özellikle yan hakemlerle çok yüz göz olarak bu sevimsizliğe tavan yaptırabiliyor. Hakemlerle uğraştığı kadar futbolunu geliştirmeye çalışsa herhalde şu an parmakla gösteriyor olurduk.

* * *

Trabzonspor’da Hasan Üçüncü vardı. Kafaya tekme atar, tekmeye kafa sokardı. Onun bir standardı yoktu. Oyuna girdiği andan itibaren 5 dakika içerisine sarı kart yeme potansiyeli o kadar yüksekti ki iddaa için bahis açılsa çoğu insan zengin olurdu.

Zaten akabinde önce Ankaragücü’ne, sonra Bank Asya’da Giresunspor’a ve daha sonra Rizespor’a gitti. O kapasiteyle anca o takımları gezer durur…

Amatör ruh ve dengesiz bir hırs ile futbol oynuyordu. Dengesiz diyorum çünkü şu saydığım üç isim başta olmak üzere birçok futbolcu gücünü, kondisyonunu kontrollü kullanamıyor. Sabah akşam sahada koşabilirler. Ama sadece koşarlar yani…

Örneklere daha da devam edecektim ama yazının daha fazla uzamasını istemedim. Daha sonra bu konuya devam edeceğim.

Garrincha

Sadri Şener’in, başkanlığa seçildikten sonra ilk transfer dönemi… Ortada bir sürü isim var, ama Ceyhun Gülselam dışında resmileşmiş bir transfer yok. Bir anda haber düşüyor internet sitelerine; ‘Cale Trabzonspor’da!’. Avrupa futbolunu takip edenlerin bile tanıyamadığı bir isim transfer ediliyor; ismi geçen onca futbolcuya inat. Taraftar şaşkın, Cale tam bir kapalı kutu çünkü… Ama Mustafa Keçeli ve Celalettin gibi iki oyuncudan sonra pek şikayet etmiyorlar. Genel kanı, sol bek için iyi transfer olduğu yönünde…

Ersun Yanal, Lemi Çelik ve Sadri Şener’in üçü de canlı izleyip beğeniyor bu oyuncuyu… Ve başkan bizzat gidip Trabzonspor’a kazandırıyor Cale’yi. 2.2 milyon euro bonservis bedeli ödeniyor. İddialara göre Hırvat basınında, ‘üstüne para verip de mi aldılar’ şeklinde haberler çıkıyor. Taraftarın morali hemen bozuluyor tabii, ama çok geçmeden gerçek olmadığı anlaşılıyor haberlerin… Hırvat futbolseverler, Cale’yi şöyle tanımlıyor; “Defansif yönü mükemmel, kendini sürekli geliştiriyor, karakter olarak da çok iyi biri…”

İşte, bütün Trabzonspor taraftarları gibi ben de Cale’yi ilk böyle tanıdım. Yani şu anki gibi özel bir hayranlığım yoktu ona karşı. Şimdi ise arkadaşlarımın beni ‘Cale’ diye çağıracak kadar Cale hayranı olmamın birkaç sebebi var. Ama ondan önce kısaca bir kariyer verilerine göz atalım Hırvat sol bekin. Zaten henüz 24 yaşında, istesek de istemesek de kısa olacak…

4 Mart 1985’te, Hırvatistan’ın başkenti Zagreb’te dünyaya geldi Hrvoje Cale… 1994 yılında, henüz 9 yaşındayken ülkenin en büyük takımlarından Dinamo Zagreb’in altyapısına girdi. 2003 yılında profesyonel oldu. 6 aylığına kiralık oynadığı  Inter Zaprešić’i saymazsak, Trabzonspor’a transfer olduğu 2008 yılına kadar Dinamo Zagreb’te oynadı. Burada 3 lig, 2 kupa şampiyonluğu yaşadı. 2008-2009 sezonunda ise ilk yurtdışı deneyimini yaşayacağı Trabzonspor’a transfer oldu.

“Küçük yaşta Zagreb’in antremanlarını izlemeye giderdik. Antremanları izlerken kendi kendime ben de sahada olabilirim diye düşünmeye başladım. Mahalledeki 20 arkadaşımla birlikte Zagreb’in açtığı seçmelere katılmaya karar verdik. Diğer 20 arkadaşım arasından sadece ben seçildim. Antrenör beni yanına çağırarak iyi olduğumu, kalabileceğimi söyledi. Böylelikle 9 yaşında futbol hayatım Dinamo Zagreb gibi bir takımda başladı. Stoper, libero, ön libero, sağ ve sol bek mevkiilerinde görev aldım. 13 yaşımda ise altyapı hocalarımdan bir tanesi bana hızımın ve ileri gidip gelebilme yeteneğimin olduğunu ve bu nedenle sol kanatta başarıyla oynayabileceğimi söyledi. Ben de o günden beri orada kaldım.” Futbola başlama hikayesini böyle anlatıyor Hrvoje, Trabzonspor Dergisi’ne verdiği röportajda.

Dediğim gibi, ilk başta soru işaretiydi herkes için. İlk maçlarda ise bu soru işareti yerini büyük bir memnuniyete bıraktı. Sağlam oynayan, ilk müdaheleleri her zaman yerinde olan ve bu müdahelelerle rakip takımın atağını başlamadan kesen, pas isabet yüzdesi yüksek bir profil çizmişti taraftarların gözünde. Taktik gereği önünde bir sol açığın olmaması, gerektiği gibi atağa çıkmasına engel oldu. Halen daha atağa çıkmıyor diye eleştiriliyor Trabzonspor’a gönül verenlerce. Kendisi ise, iyi savunma yaptıktan sonra elinden geldiğince hücuma destek vermesi gerektiğini söyleyerek, öncelikli görevinin savunma olduğunu hatırlatıyor adeta.

İlk devrenin sonlarına doğru performansı düşüşe geçti Cale’nin. Buna, alternatifsiz olması ve sürekli ilk 11’de oynaması sebep olarak gösterilebilir. Zaten, kart cezalısı olduğu 2 maç dışında tüm maçlarda oynadı ve takımdaki ilk sezonunda en çok forma giyen isim oldu.

Trabzonspor’da gösterdiği performans, Hırvatistan teknik direktörü Slaven Bilic’in dikkatini çekti. Daha önce çağırıldığı halde, sakat olduğu için giyemediği milli formayı, Şubat 2009’da Romanya karşısında giydi.

Yeni sezona, Ferhat Öztorun gibi ciddi bir mevkiidaşının transferiyle, rekabetle başladı Cale. Yeni teknik direktör Hugo Broos, ilk başlarda Cale’ye şans verse de, devrenin ortalarına doğru Ferhat’ı oynattı. Cale, yedek kalma sürecini çabuk atlattı ve tekrar formayı kaptı. Daha sonra Şenol Güneş geldi takımın başına ama Cale’nin yeri değişmedi. Devre arasında Schalke 04 teknik direktörü Felix Magath onu transfer etmek istedi ama Trabzonspor yönetimi satmaya yanaşmadı.

Trabzonspor kariyerinde şu ana kadar iki gol attı Cale; biri geçtiğimiz sezon Hacettepe ile oynanan lig maçında, diğeri ise bu sezon İBB ile oynanan kupa maçında. Özellikle İBB’ye attığı gol, yarı final kapısını aralamış durumda Trabzonspor için. Takım arkadaşları arasında ise espri kaynağı olmuş bu gol. Onlara göre Cale’nin gol atması, dünyanın sonunun geldiğinin göstergesi. O ise arkadaşlarının bu takılmalarını şaşkınlıkla ve tebessümle karşılıyor.

Eleştirilerden çabuk etkilenen, duygusal bir yapısı var Cale’nin. Ayrıca uykucu ve PS oynamayı çok seviyor. Bu bilgileri de takım tercümanı Halil Yazıcıoğlu’ndan alıyoruz. Zaten benim gibi sol ayaklı olması ve sol bek mevkiinde oynaması sempatimi kazanması için yeterliyken üstte yazdığım özellikleri ile adeta beni anlatıyor.

Şaka bir yana, bana göre Trabzonspor’da Abdullah Ercan’dan sonra gelen en iyi sol bek. Her ne kadar satılması taraftarı olmasam da, ileride takımına büyük paralar kazandırabilir, taraftarın ona taktığı lakapla; ‘Dvorac’* Cale…

*Dvorac: Kale

Malachy